Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ 100άρι.

Άδοξο τέλος είχε η γνωστή και ταλαντούχα τραγουδίστρια Amy Winehouse, σε ηλικία μόλις 27 ετών. Η νεαρή τραγουδίστρια, βρέθηκε νεκρή από την αστυνομία, στο διαμέρισμά της στο Λονδίνο, το μεσημέρι της23ης Ιουλίου 2011. Αν και τα αίτια του θανάτου της δεν έχουν ακόμη διευκρινισθεί μέχρι αυτή τη στιγμή, εκτιμάται ότι η το νεαρό κορίτσι που πολυαγαπήθηκε από όλους τους νέους, δεν κατάφερε να βγει νικήρια από τη μάχη που έδινε για να αποτοξινωθεί από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Η Amy Winehoyse μπορεί να έφυγε άδοξα, σίγουρα όμως δεν έφυγε άσκοπα. Το δίδαγμα για τους νέους είναι ένα και δυνατό: "ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ". Οι νέοι, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ζωή του ανθρώπου είναι "δρόμος αντοχής" και όχι δρόμος εντυπώσεων, δεν είναι "δρόμος 100μ". Ο δρόμος των ναρκωτικών, είναι ο εύκολος, ο κατηφορικός δρόμος που οδηγεί στο απύθμενο κενό. Αντίθετα, ο δρόμος της πραότητας, της ταπεινότητας και της υπευθυνότητας, είναι ο δύσκολος δρόμος που οδηγεί στο ξέφωτο. Ο καθένας διαλέγει και ακολουθεί αντίστοιχα...

Ξύπνησαν οι Έλληνες

"Ησυχία, οι Έλληνες κοιμούνται..." έγραφαν σε πανό Ισπανοί διαδηλωτές, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για την οικονομική κατάσταση της Ε.Ε.
"...αργήσαμε αλλά ξυπνήσαμε..." απαντούν με τη σειρά τους οι Έλληνες διαδηλωτές και ο Μίκης Θεοδωράκης. Κάλιο αργά, παρά αργότερα... :)
Το ζητούμενο όμως είναι αν πράγματι οι Έλληνες ξύπνησαν ή αν νομίζουν ότι ξύπνησαν...
Τελικά να τους πιστέψουμε; Ξύπνησαν στα αλήθεια; Ή μετά από καμιά 20ετία θα λένε πάλι "...τώρα ξυπνήσαμε στα αλήθεια..."
Ο ξύπνιος λαός, είναι ταπεινός λαός, προτείνει λύσεις και αφήνει κατά μέρος τις άσκοπες διαμαρτυρίες.
Ο ξύπνιος λαός, πιστεύει στον ένα και μοναδικό Θεό και προνοεί για το μέλλον, δεν είναι μάντης εκ των υστέρων.
Ο ξύπνιος λαός δεν ενδιαφέρεται μόνο για την ατομική καλοπέραση, αλλά ενδιαφέρεται για την κοινωνική ευημερία.
Ο ξύπνιος λαός, δε διαιρείται σε κόμματα, αλλά είναι ενωμένος στα καλά και στα κακά, στα εύκολα και στα δύσκολα. Είναι άτιμο να είμαστε Έλληνες μόνο στις επιτυχίες, ενώ στις αποτυχίες να λέμε "φταίνε οι άλλοι..."
Γιατί, μη μου πείτε ότι όσοι λένε "δεν τα φάγαμε μαζί", λένε όλοι αλήθεια! Ας πει λοιπόν ο κάθε ΈΛληνας, αν αγωνίσθηκε ενάντια στη διαφθορά του Σημίτη! Αλλά τι αγώνα να κάνει κάποιος ο οποίος έχει αποχαυνωθεί από τα χρήματα που εισέρευσαν στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο και το μόνο που τον ένοιαζε ήταν πως θα αγοράσει ακριβό αυτοκίνητο!
Αλλά όπως στην περίοδο της χούντας, έτσι και τώρα: Κάποιοι καλούνται να βγάλουν το φίδι από την τρύπα και κάποιοι πονηροί κοιτούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά την κατάσταση...

Τα οφέλη της νηστείας

Διπλό είναι το όφελος της νηστείας που καλούμαστε να τηρήσουμε εν όψη του εορτασμού του ΠΑΣΧΑ. Το πρώτο όφελος είναι ότι ενδυναμώνουμε τη θέλησή μας να ακολουθήσουμε το δύσκολο δρόμο της σωτηρίας και το δεύτερο όφελος, είναι ότι συμμετέχουμε στο Θείο πόνο.
Όταν νηστεύουμε, με την απάρνησή μας στις απλές καθημερινές απολαύσεις π.χ. στην κατανάλωση κρέατος, γάλατος, κ.λπ παραγώγων τους, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ενδυναμώνουμε τη θέλησή μας στο να ακολουθήσουμε το δρόμο που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε, παρά να ακολουθήσουμε τον εύκολο δρόμο των υλικών απολαύσεων που μας προσφέρει απλόχερα η κοινωνία. Προέκταση αυτής της ενδυνάμωσης της θέλησής μας, είναι η ενδυνάμωση της υπομονής και της επιμονής μας. Επιμένουμε και αγωνιζόμαστε αδιάκοπα και για όσο χρόνο χρειασθεί, προκειμένου να επιτύχουμε το στόχο μας. Αντίθετα λοιπόν με τον Οδυσσέα της π.Χ. εποχής, ο οποίος για να αντιμετωπίσει τις "σειρήνες", έκλεισε τα αφτιά του, εμείς σήμερα δεν κλείνουμε τα αφτιά μας, αλλά τις αντιμετωπίζουμε με ταπεινότητα, καρτερικότητα και επιμονή.
Από την άλλη, με τη νηστεία συμμετέχουμε έμπρακτα στο Θείο πόνο. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να ανταποδώσουμε την αγάπη μας προς το Θεό μας-ο Οποίος έστειλε τον Υιό Του να σταυρωθεί για να εξυψωθούμε εμείς-είναι να τηρούμε τη νηστεία του Πάσχα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Ή ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ;

Το πρόβλημα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι πολιτικό (δηλ. αν είναι καλύτερα με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ), αλλά είναι βαθύτατα ηλικιακό. Η σημερινή ελληνική κοινωνία βιώνει το πραγματικό "ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ". Οι νέοι, κακώς παίρνουν το μέρος οποιασδήποτε κοινωνικής τάξης (π.χ. συμμετέχουν σε πορείες, σε διαδηλώσεις κ.λπ).
Αντίθετα, θα έπερεπε οι ίδιοι να δημιουργήσουν ένα Πανελλήνιο Κίνημα Νεολαίας, με το οποία να αντιδρούν σε οτιδήποτε παλιό, διεφθαρμένο, κακό για το μέλλον τους... Μ' αυτό το κίνημα να ξηλώσουν όλους τους διεφθαρμένους γέρους από την εξουσία. Οι γέροι, το μόνο που σκέφτονται είναι η σύνταξή τους και το "εφάπαξ". Παίρνο...υν σύνταξη 600 € και δεν τους φτάνουν! Κανένας τους όμως δε ρώτησε τους νέους των 500 €, αν τα χρήματα που παίρνουν τους φτάνουν! Το μέλλον ανήκει στους νέους. Ας το διεκδικήσουν...

ΝΕΟΙ ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ

Πρόσφατα άκουσα για ένα νέο φοιτητή ο οποίος αντιμετώπισε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα όταν τους μαράθηκαν τα φυτά στο παιχνιδι farmville.
Οι περισσότεροι επέκριναν το νέο διότι ήταν "κολλημένος" με τον Η/Υ, ενώ απολύτως κανένας δεν αντιλήφθηκε την πραγματική κοινωνική διάσταση του θέματος.
Γιατί άραγε αυτός ο νέος να καλλιεργεί φυτά στον Η/Υ και όχι στη γη που μας δίνει ο ΘΕΟΣ μας; Η απάντηση που δίνω εγώ στο www.costaspi.blogspot.com στο άρθρο μου ΝΕΟΙ ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ, είναι ότι καλλιεργεί φυτά στον Η/Υ διότι πολύ απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του κανένα κομμάτι γης!!!
Η αγάπη του απλού ανθρώπου για τη φύση είναι έμφυτη, δεν καλλιεργείται από το διάβασμα. Όλοι θέλουν να έχουν ένα κομμάτι γης για να το καλλιεργήσουν, πως όμως να το αποκτήσουν; Με το μισθό των 600 €; Ή μήπως πρέπει να περιμένουν από την κληρονομιά; Το θέμα είναι πολύ σοβαρο και άδικα κατηγορούνται οι νέοι ότι είναι κολλημένοι με τον Η/Υ. Πρέπει να δούμε και τις ευθύνες των γονέων των παιδιών και βέβαια της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ γενικότερα.

ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Ο Μπουτάρης δεν θέλησε να δώσει Θρησκευτικό όρκο πριν την ανάληψη των καθηκόντων του ως δήμαρχος Θεσαλλονίκης (όπως συνηθίζεται σε όλο το δημόσιο τομέα).
Το γνωρίζετε ότι ο Χριστός, μας δίδαξε να μην ορκιζόμαστε πουθενά;
"... εγώ σας λέω να μην ορκίζεστε καθόλου, ούτε στον ουρανό..., ούτε στη γη..., ούτε στα Ιεροσόλυμα... Το "ναι" σας να είναι ναι και το "όχι..." σας να είναι όχι, καθετί πέρα από... αυτά, είναι εκ του πονηρού".
(Κατά Ματθαίον 5,33-48)
Η εκκλησία μας (και το κράτος μας) τι κάνουν γι αυτό το θέμα; Γνωρίζει η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία τι διδάσκει ο Χριστιανισμός ή όχι; Και αν το γνωρίζουν, είναι τόσο πολύ αυθάδεις που τολμούν να προσαρμόζουν το κήρυγμα του Χριστού στα δικά τους συμφέροντα;
Από την άλλη, πως είναι δυνατόν ο ηγέτης να διοικεί εφαρμόζοντας το νόμο του Θεού; (π.χ. ο Χριστός μας δίδαξε να πουλήσουμε όλα μας τα υπάρχοντα και να Τον ακολουθήσουμε. Έχουμε τη διάθεση να πουλήσουμε όλα μας τα υπάρχοντα ως κράτος για να εφαρμόσουμε αυτό το δίδαγμα; Ή θα εφαρμόζουμε το κήρυγμα του Χριστού επιλεκτικά;)
Πρέπει να τονισθεί εδώ, ότο η εφαρμογή του νόμου του Θεού, μας βοηθάει στην προσωπική μας καλυτέρευση και όχι στην κοινωνική μας πρόοδο. Το Ελληνικό κράτος στον μέλλον πρέπει να πορευθεί με τη σοφία των αρχαίων Ελλήνων και απαλλαγμένο από τα Θρησκευτικά συναισθήματα (που έντεχνα άλλωστε έχουν παραποιηθεί σε πολλά σημεία από την εκκλησία και το κράτος) .

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

Αίσθημα ντροπής και προδοσίας διακατέχει κατά τον τελευταίο χρόνο το μέσο Έλληνα πολίτη. Και αιτία δεν είναι άλλη από την αποκάλυψη της αλήθειας για την πραγματική οικονομική κατάσταση της πατρίδος μας (είναι άραγε αυτή η πραγματική κατάσταση της χώρας μας ή μήπως και πάλι μας λένε ψέματα;). Το ερώτημα «Τις πταίει;» ήρθε και πάλι στο προσκήνιο. Οι πολίτες άρχισαν να κατηγορούν τους πολιτικούς ως αποκλειστικούς υπεύθυνους για την καταλήστευση των ταμείων, ενώ οι πολιτικοί από τη μεριά τους, επιμένουν ότι και οι Έλληνες πολίτες, έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης για τρεις κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι ότι ο κυρίαρχος λαός, με τη ψήφο του επέμενε συνειδητά να εναλλάσσει στην εξουσία τα δύο μεγάλα κόμματα, επικροτώντας εμμέσως πλην σαφώς την πολιτική που μας έφερε μέχρι εδώ. Ο δεύτερος λόγος, είναι ότι μεγάλο μέρος των πολιτών συμμετείχε ενεργά στα διάφορα οικονομικά σκάνδαλα και ο τρίτος και ίσως σημαντικότερος λόγος (και αφορά όλους τους Έλληνες χωρίς καμία εξαίρεση), είναι ότι κανένας Έλληνας πολίτης (ή πιο σωστά κοινωνική ομάδα), δε διαμαρτυρήθηκε μέχρι εχθές, τόσο έντονα για τη διαφθορά που βίωνε καθημερινά στις σχέσεις του με το κράτος.
Αρχικά λοιπόν, ενώ όλοι πάγωσαν στο άκουσμα της πραγματικότητας ότι στα ταμεία "...δεν υπάρχει σάλιο...", εχθές 15 Δεκεμβρίου 2010, 1 χρόνο μετά τις αποκαλύψεις και κόντρα στην κατηγορία, ότι οι πολίτες αποδέχονται παθητικά όλες τις αποφάσεις της εξουσίας, ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, για να διαδηλώσει, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί. Να διαμαρτυρηθεί όμως για ποιο λόγο; Για τη μείωση των μισθών ή για τη ρημαγμένη και λεηλατημένη Ελλάδα; Δηλ. στην περίπτωση που η κυβέρνηση δανειζόταν και έδινε αυξήσεις στους υπαλλήλους, διατηρώντας ωστόσο την υπάρχουσα διαφθορά στο δημόσιο βίο, θα ήταν όλα καλά; Γιατί αυτές οι διαμαρτυρίες να γίνονται ΤΩΡΑ και όχι πέρυσι ή πρόπερσυ κ.λπ; Έπρεπε να μειωθούν οι μισθοί και μετά οι ενεργοί πολίτες να διαμαρτυρηθούν; Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια, η Ελλάδα ρημαζόταν με τη σύμπραξη πολιτικών-πολιτών και συνδικάτων, ήταν παντελώς αδιάφορο στους Έλληνες; Ήταν ελάσσονος σημασίας; Ή μήπως ο κάθε πολίτης είχε «τσιμπήσει» το δόλωμα των πολιτικών-και κυρίως του Σημίτη- με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί στην προσωπική του οικονομική ευδαιμονία (έγινε «παρτάκιας», τον απασχολούσε μόνο η «πάρτυ» του) και η συνολική κατάσταση της Ελλάδος να του είναι αδιάφορη;
Πράγματι το πρόβλημα είναι πολύπλοκο και μοιάζει με το ερώτημα αν το αυγό γέννησε την κότα ή η κότα το αυγό, καθώς όλοι θεωρούν ότι έχουν δίκιο. Οι μεν πολιτικοί ισχυρίζονται ότι εκλέχθηκαν νόμιμα από τον Ελληνικό λαό για να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους, οι δε πολίτες, ισχυρίζονται ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Από την άλλη, η ιστορική φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», είναι πέρα για πέρα λάθος, καθώς έντεχνα επιδιώκει να βάλει όλους τους πολίτες και όλους τους πολιτικούς στο ίδιο τσουβάλι.. Ούτε να κατηγορήσουμε συλλήβδην όλους τους πολιτικούς είναι σωστό, ούτε επίσης να κατηγορήσουμε όλους του πολίτες, διότι και στις δύο περιπτώσεις, μαζί με τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά. Ρίχνοντας για παράδειγμα το φταίξιμο σε όλους του πολιτικούς, τότε τιμωρούμε τους πολιτικούς που δεν έκλεψαν ενώ ταυτόχρονα αθωώνουμε τους διεφθαρμένους πολίτες που έκλεψαν και έφαγαν μαζί με τους διεφθαρμένους πολιτικούς.
Οι Έλληνες πρέπει να βγουν νικητές από τη σημερινή οικονομικό-κοινωνικό-πολιτική κατάσταση και πραγματικά πρέπει να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία. Αυτά που ενώνουν τους Έλληνες, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.