Όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κρίνονται ανησυχητικά, καθώς η Τουρκία προσπαθεί μ’ αυτά να αποπροσανατολίσει το λαό της από τα σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Τα προβλήματα της Τουρκίας στο εσωτερικό της συνίστανται στο Κουρδικό (προσπάθεια ίδρυσης Κουρδικού κράτους) και στις πιέσεις της Ε.Ε. να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, να προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό των θεσμών της και να βελτιώσει τα ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία παραβιάζονται σε μόνιμη βάση. Τέλος καλείται να αντιμετωπίσει τη φτώχεια που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας και τη ρήξη της Τουρκικής κυβέρνησης με τη Στρατιωτική ηγεσία αλλά και την Τουρκική δικαιοσύνη.
Στην εξωτερική πολιτική, οι ανάγκες της για καλύτερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ένταξή της σ΄ αυτή, δείχνουν να μην ικανοποιούνται λόγω των παραπάνω προβλημάτων. Παράλληλα, παρά τα τεράστια ποσά που δαπανά στην εξωτερική πολιτική, βλέπει την «επιρροή» της στα κράτη των Βαλκανίων να μειώνεται, καθώς αυτά εμφανίζουν τάσεις απομάκρυνσης από την σφαίρα επιρροής της Άγκυρας. Τέλος, η Τουρκική πλευρά δυσανασχετεί με το γεγονός ότι τα πετρέλαια που πολύ πιθανόν υπάρχουν στο Αιγαίο Πέλαγος, δεν ανήκουν σ΄ αυτήν αλλά σε Ελληνικά ή διεθνή χωρικά ύδατα. Προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποκτήσει πρόσβαση σ’ αυτές τις ενεργειακές ζώνες, τις χαρακτηρίζει «γκρίζες».
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ε.Ε.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ε.Ε.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Η Ε.Ε δεν φαίνεται πρόθυμη να δεχθεί άμεσα την Τουρκία στους κόλπους της και την πιέζει ολοένα και περισσότερο να τηρήσει το πρωτόκολλο της συμφωνίας σύνδεσης ΕΚ-Τουρκίας αναφορικά με το Κυπριακό. Σε ό,τι αφορά τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι Ευρωβουλευτές εκτιμούν ότι η άρση του casus belli που κήρυξε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1995, θα δώσει νέα ώθηση για βελτίωση των σχέσεων αυτών. Παράλληλα καλούν την Τουρκική κυβέρνηση να καταβάλει σοβαρές και εντατικές προσπάθειες για την επίλυση κάθε εκκρεμούς διαφοράς, με ειρηνικά μέσα και σύμφωνα με το χάρτη των Η.Ε.
Η Τουρκία από την πλευρά της, αντί να σεβαστεί και να τηρήσει τους όρους της Ε.Ε., πεισματικά εφαρμόζει την δική της εξωτερική πολιτική με αυστηρά εθνικούς όρους. Ενισχύει έτσι τον εθνικισμό και τον Ευρωσκεπτικισμό στο εσωτερικό της, όπως αποδεικνύεται και από τις διάφορες δημοσκοπήσεις.
Σ’ αυτήν τη συμπεριφορά, η Τουρκία φαίνεται να ενθαρρύνεται και από τη στάση των ΗΠΑ, που για πολλούς λόγους (όπως ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω), διαφαίνεται ότι δεν επιθυμούν την επίλυση των Ελληνοτουρκικών διαφορών. Κατ’ αρχήν, επίλυση των διαφορών θα σημαίνει μείωση των πωλήσεων πολεμικού εξοπλισμού και κατ’ επέκταση μείωση των εσόδων των ΗΠΑ. Επιπλέον, η προσπάθεια διατήρησης ηγετικού προφίλ στις παγκόσμιες εξελίξεις, αναγκάζει τις ΗΠΑ να επιδιώκουν τη διατήρηση καλών σχέσεων με την Τουρκία, η οποία θα είναι πρόθυμη να αποστείλει στρατεύματα στο Αφγανιστάν και να βοηθήσει στην «τιθάσευση» του ΙΡΑΝ. Τέλος, καθετί που περιορίζει παγκοσμίως την ελευθερία κίνησης σε διεθνή ύδατα (π.χ. αύξηση Ελληνικών χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ.), ενοχλεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ κ.λπ.
Κατόπιν των παραπάνω, εκτιμάται ότι η Άγκυρα δε φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει άμεσα σε κινήσεις καλής θέλησης στο Κυπριακό και στα Ελληνοτουρκικά, χωρίς να έχει εξασφαλίσει προηγουμένως ισχυρά ανταλλάγματα (π.χ. άρση εμπάργκο για τους Τουρκοκύπριους). Άλλωστε, οι προτεραιότητες της κυβέρνησης Ερντογάν και της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, είναι το Κουρδικό και η κατάσταση στα βορειοανατολικά σύνορα της χώρας.
Η Τουρκία από την πλευρά της, αντί να σεβαστεί και να τηρήσει τους όρους της Ε.Ε., πεισματικά εφαρμόζει την δική της εξωτερική πολιτική με αυστηρά εθνικούς όρους. Ενισχύει έτσι τον εθνικισμό και τον Ευρωσκεπτικισμό στο εσωτερικό της, όπως αποδεικνύεται και από τις διάφορες δημοσκοπήσεις.
Σ’ αυτήν τη συμπεριφορά, η Τουρκία φαίνεται να ενθαρρύνεται και από τη στάση των ΗΠΑ, που για πολλούς λόγους (όπως ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω), διαφαίνεται ότι δεν επιθυμούν την επίλυση των Ελληνοτουρκικών διαφορών. Κατ’ αρχήν, επίλυση των διαφορών θα σημαίνει μείωση των πωλήσεων πολεμικού εξοπλισμού και κατ’ επέκταση μείωση των εσόδων των ΗΠΑ. Επιπλέον, η προσπάθεια διατήρησης ηγετικού προφίλ στις παγκόσμιες εξελίξεις, αναγκάζει τις ΗΠΑ να επιδιώκουν τη διατήρηση καλών σχέσεων με την Τουρκία, η οποία θα είναι πρόθυμη να αποστείλει στρατεύματα στο Αφγανιστάν και να βοηθήσει στην «τιθάσευση» του ΙΡΑΝ. Τέλος, καθετί που περιορίζει παγκοσμίως την ελευθερία κίνησης σε διεθνή ύδατα (π.χ. αύξηση Ελληνικών χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ.), ενοχλεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ κ.λπ.
Κατόπιν των παραπάνω, εκτιμάται ότι η Άγκυρα δε φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει άμεσα σε κινήσεις καλής θέλησης στο Κυπριακό και στα Ελληνοτουρκικά, χωρίς να έχει εξασφαλίσει προηγουμένως ισχυρά ανταλλάγματα (π.χ. άρση εμπάργκο για τους Τουρκοκύπριους). Άλλωστε, οι προτεραιότητες της κυβέρνησης Ερντογάν και της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, είναι το Κουρδικό και η κατάσταση στα βορειοανατολικά σύνορα της χώρας.
ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ
Τα θετικά που έχει αποκομίσει η Ελλάδα από τη συμμετοχή της στην Ε.Ε. είναι η ευημερία των πολιτών της σε υλικά αγαθά. Δεν υπάρχει λοιπόν γειτονιά της Ελλάδος, όπου να μην βλέπουμε την χαρακτηριστική πινακίδα συγχρηματοδότησης ενός έργου με κονδύλια της Ε.Ε., το οδικό δίκτυο της χώρας μας έχει εμφανώς βελτιωθεί (είτε με την επισκευή του ήδη υπάρχοντος είτε με την κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων), ο Έλληνας πολίτης έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει σε οποιαδήποτε χώρα της Ε.Ε. χωρίς να ταλαιπωρείται από χρονοβόρες διαδικασίες (όπως αντίστοιχα συμβαίνει και με τους πολίτες των άλλων χωρών), ενώ το κοινό νόμισμα (€) των χωρών-μελών διευκολύνει επίσης τόσο τις συναλλαγές όσο και την καθημερινότητα εκείνων που μπορούν να ταξιδεύουν.
Στα αρνητικά τη Ε.Ε. συγκαταλέγονται η κοινή νομοθεσία, η κοινή μεταναστευτική πολιτική και γενικά η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των χωρών στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. Οι ιδιαιτερότητες κάθε πολιτισμού δεν γίνονται σεβαστές ούτε προφυλάσσονται με την επιβολή κοινής νομοθεσίας. Κάθε χώρα έχει την δική της ιδιαίτερη ιστορική κληρονομιά, τους δικούς της θεσμούς και τις δικές της ξεχωριστές αξίες (π.χ. οι δεσμοί του κράτους με την θρησκεία, είναι διαφορετικοί στους Φιλανδούς απ’ ότι στους Έλληνες.) Επίσης δεν είναι δυνατόν οι χώρες της Ε.Ε. να έχουν κοινή μεταναστευτική πολιτική ενώ ταυτόχρονα να υφίστανται διαφορετικές συνέπειες από την μετανάστευση (κανένας π.χ. Αλβανός δεν μετανάστευσε π.χ στην Νορβηγία και είναι λογικό οι Νορβηγοί να μην συμμερίζονται τις φοβίες των Ελλήνων στο θέμα αυτό).
Συνοψίζοντας, θεωρώ ότι η Ε.Ε. ό,τι καλό είχε να κάνει, το έκανε. Από εδώ και πέρα, οποιαδήποτε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σ’ αυτήν, θα αποβεί εις βάρος της (αλλά πλέον θα είναι αργά «είναι αργά για δάκρυα Στέλλα»).
Στα αρνητικά τη Ε.Ε. συγκαταλέγονται η κοινή νομοθεσία, η κοινή μεταναστευτική πολιτική και γενικά η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των χωρών στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. Οι ιδιαιτερότητες κάθε πολιτισμού δεν γίνονται σεβαστές ούτε προφυλάσσονται με την επιβολή κοινής νομοθεσίας. Κάθε χώρα έχει την δική της ιδιαίτερη ιστορική κληρονομιά, τους δικούς της θεσμούς και τις δικές της ξεχωριστές αξίες (π.χ. οι δεσμοί του κράτους με την θρησκεία, είναι διαφορετικοί στους Φιλανδούς απ’ ότι στους Έλληνες.) Επίσης δεν είναι δυνατόν οι χώρες της Ε.Ε. να έχουν κοινή μεταναστευτική πολιτική ενώ ταυτόχρονα να υφίστανται διαφορετικές συνέπειες από την μετανάστευση (κανένας π.χ. Αλβανός δεν μετανάστευσε π.χ στην Νορβηγία και είναι λογικό οι Νορβηγοί να μην συμμερίζονται τις φοβίες των Ελλήνων στο θέμα αυτό).
Συνοψίζοντας, θεωρώ ότι η Ε.Ε. ό,τι καλό είχε να κάνει, το έκανε. Από εδώ και πέρα, οποιαδήποτε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σ’ αυτήν, θα αποβεί εις βάρος της (αλλά πλέον θα είναι αργά «είναι αργά για δάκρυα Στέλλα»).
ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ
α Λαμβάνοντας υπόψη αφενός ότι τα 2 μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη περίπου του 60-70% του Ελληνικού Λαού, και αφετέρου ότι τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ είναι υπέρμαχοι όχι μόνο της μεταρρυθμιστικής συνθήκης αλλά και του Ευρωσυντάγματος, κρίνεται άσκοπη η διενέργεια δημοψηφίσματος. Η άποψη του Ελληνικού λαού εκφράζετε επάξια από τα δύο μεγάλα κόμματα, ιδιαίτερα δε όταν το σύνολο του Ελληνικού λαού έχει άγνοια όχι μόνο για το Ευρωσύνταγμα αλλά κυρίως για την ελληνική νομοθεσία και τα δικαιώματά του στη Ελλάδα.
Αποφεύγοντας λοιπόν η κυβέρνηση το δημοψήφισμα, αποφεύγει την άσκοπη σπατάλη χρημάτων του Ελληνικού κράτους, και την απορύθμιση της δημόσιας διοίκησης χωρίς βέβαια να υπάρχει αλλοίωση του αποτελέσματος (δηλ. η συνθήκη της Λισσαβώνας, θα επικυρωνόταν είτε γινόταν δημοψήφισμα είτε όχι).
β. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για τη επικύρωση ή όχι της συνθήκης. Ειδικότερα το κάθε κόμμα υποστήριξε τα εξής:
ΝΔ: Υποστήριξε (δια στόματος κ. Σαμαρά) ότι η συνθήκη δεν είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε αλλά «ξεμπλοκάρει την Ευρώπη μετά από χρόνια εσωστρέφειας». Σημείωσε ωστόσο ότι η συνθήκη δεν λύνει το πρόβλημα της «ανεξαρτησίας» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία, προαναγγέλλει αύξηση επιτοκίων, «σπρώχνοντας την Ευρώπη πιο κοντά στην ύφεση».
ΠΑΣΟΚ: Εξέφρασε (δια στόματος κ. Λοβέρδου) την κριτική υποστήριξη του κόμματος στη Συνθήκη η οποία «προβλέπει θεσμούς πολιτικής ενοποίησης και την πληρέστερη χάρτα δικαιωμάτων στο σύγχρονο κόσμο».
ΣΥΡΙΖΑ: Εξέφρασε (δια στόματος κ. Ι. Μπανιά) την αντίθεσή του στην ψήφιση της συνθήκης «με συνοπτικές διαδικασίες» και «ερήμην του λαού».
ΚΚΕ: Χαρακτήρισε (δια στόματος κ. Κ. Αλυσανδράκη) «ευρωλάγνους» εκείνους που μετέτρεψαν το Ευρωσύνταγμα σε μεταρρυθμιστική συνθήκη της Λισσαβόνας και υποστήριξε ότι η ΝΔ περιφρονεί το λαό όταν δεν του επιτρέπει να εκφραστεί μέσω δημοψηφισμάτων.
ΛΑΟΣ: Ο εισηγητής του ΛΑΟΣ Κ. Αϊβαλιώτης είπε ότι με τη συνθήκη της Λισσαβόνας «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Δεν είχε, φαίνεται, διδακτικό χαρακτήρα, σε κάποια ακραία στοιχεία στην Ευρώπη, το δημοψήφισμα στη Γαλλία και στην Ολλανδία»
γ. Όλες οι χώρες της Ευρώπης πλην της Ιρλανδίας, επικύρωσαν τη συνθήκη της Λισσαβόνας με ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο. Η Δημοκρατία της Ιρλανδίας διενήργησε δημοψήφισμα και απέρριψε τη τελικά τη συνθήκη.
Αποφεύγοντας λοιπόν η κυβέρνηση το δημοψήφισμα, αποφεύγει την άσκοπη σπατάλη χρημάτων του Ελληνικού κράτους, και την απορύθμιση της δημόσιας διοίκησης χωρίς βέβαια να υπάρχει αλλοίωση του αποτελέσματος (δηλ. η συνθήκη της Λισσαβώνας, θα επικυρωνόταν είτε γινόταν δημοψήφισμα είτε όχι).
β. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για τη επικύρωση ή όχι της συνθήκης. Ειδικότερα το κάθε κόμμα υποστήριξε τα εξής:
ΝΔ: Υποστήριξε (δια στόματος κ. Σαμαρά) ότι η συνθήκη δεν είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε αλλά «ξεμπλοκάρει την Ευρώπη μετά από χρόνια εσωστρέφειας». Σημείωσε ωστόσο ότι η συνθήκη δεν λύνει το πρόβλημα της «ανεξαρτησίας» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία, προαναγγέλλει αύξηση επιτοκίων, «σπρώχνοντας την Ευρώπη πιο κοντά στην ύφεση».
ΠΑΣΟΚ: Εξέφρασε (δια στόματος κ. Λοβέρδου) την κριτική υποστήριξη του κόμματος στη Συνθήκη η οποία «προβλέπει θεσμούς πολιτικής ενοποίησης και την πληρέστερη χάρτα δικαιωμάτων στο σύγχρονο κόσμο».
ΣΥΡΙΖΑ: Εξέφρασε (δια στόματος κ. Ι. Μπανιά) την αντίθεσή του στην ψήφιση της συνθήκης «με συνοπτικές διαδικασίες» και «ερήμην του λαού».
ΚΚΕ: Χαρακτήρισε (δια στόματος κ. Κ. Αλυσανδράκη) «ευρωλάγνους» εκείνους που μετέτρεψαν το Ευρωσύνταγμα σε μεταρρυθμιστική συνθήκη της Λισσαβόνας και υποστήριξε ότι η ΝΔ περιφρονεί το λαό όταν δεν του επιτρέπει να εκφραστεί μέσω δημοψηφισμάτων.
ΛΑΟΣ: Ο εισηγητής του ΛΑΟΣ Κ. Αϊβαλιώτης είπε ότι με τη συνθήκη της Λισσαβόνας «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Δεν είχε, φαίνεται, διδακτικό χαρακτήρα, σε κάποια ακραία στοιχεία στην Ευρώπη, το δημοψήφισμα στη Γαλλία και στην Ολλανδία»
γ. Όλες οι χώρες της Ευρώπης πλην της Ιρλανδίας, επικύρωσαν τη συνθήκη της Λισσαβόνας με ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο. Η Δημοκρατία της Ιρλανδίας διενήργησε δημοψήφισμα και απέρριψε τη τελικά τη συνθήκη.
ΛΙΜΑΝΙ ΜΥΡΙΝΑΣ ΛΗΜΝΟΥ
Στη Λήμνο, τρία μεγάλα (και αρκετά μικρότερα) δημόσια έργα έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ε.Ε σε ποσοστό 75%.
Το πρώτο μεγάλο έργο το οποίο ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο 2009, αφορά την κατασκευή προσήνεμου βορειοδυτικού μώλου στο λιμάνι της Μύρινας. Ο προϋπολογισμός του ανήλθε στα 21.500.000,00 € και φορέας υλοποίησης ήταν η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λέσβου. Παρόλο που το έργο ολοκληρώθηκε, εκφράζονται προβληματισμοί για την τελειότητά του, καθώς αφενός δεν παρέχει καθόλου κάλυψη στα πλοία σε περίπτωση νοτιοδυτικών ανέμων και αφετέρου όπως αναφέρει και ο πρύτανης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κ. Κώστας Μουτζούρης «έχει λιμενοποιηθεί όλος ο όρμος και οι όποιες πρόσθετες παρεμβάσεις θα βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά δε θα επιλύσουν όλα τα προβλήματα με την κυματική διαταραχή».
Το δεύτερο μεγάλο έργο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, αφορά την ανάπλαση της παραλιακής ζώνης της συνοικίας Νέας Μάδυτου της Μύρινας και διαμορφώσεις της χερσαίας ζώνης του λιμανιού με κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και δημιουργία χώρου εκδηλώσεων στο δήμο Μύρινας εντός του λιμανιού. Ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 1.400.000,00 € και φορέας υλοποίησης είναι το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Λήμνου. Οι εργασίες του έργου, ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2008 και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των εργασιών, θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τον Απρίλιο του 2009. Προς το παρόν εξακολουθούν να βρίσκονται έργα σε εξέλιξη και δεν διαφαίνεται να ολοκληρώνονται πριν την έναρξη της θερινής τουριστικής περιόδου.
Το τρίτο από τα έργα, αφορά την κατασκευή αποχετευτικών δικτύων και βιολογικών καθαρισμών στο Δήμο Μύρινας. Ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 3.796.800,00 €. Οι εργασίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2007, συνεχίζονται μέχρι σήμερα και είναι άγνωστο το αν και πότε θα ολοκληρωθούν, καθώς την εξέλιξη των έργων δυσχεραίνουν τόσο η άναρχη δόμηση του κέντρου της πόλης όσο και η εξαιρετικά βραδεία αντίδραση της αρχαιολογικής υπηρεσίας κάθε φορά που ανακαλύπτονται αρχαιολογικά ευρήματα.
Το πρώτο μεγάλο έργο το οποίο ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο 2009, αφορά την κατασκευή προσήνεμου βορειοδυτικού μώλου στο λιμάνι της Μύρινας. Ο προϋπολογισμός του ανήλθε στα 21.500.000,00 € και φορέας υλοποίησης ήταν η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λέσβου. Παρόλο που το έργο ολοκληρώθηκε, εκφράζονται προβληματισμοί για την τελειότητά του, καθώς αφενός δεν παρέχει καθόλου κάλυψη στα πλοία σε περίπτωση νοτιοδυτικών ανέμων και αφετέρου όπως αναφέρει και ο πρύτανης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κ. Κώστας Μουτζούρης «έχει λιμενοποιηθεί όλος ο όρμος και οι όποιες πρόσθετες παρεμβάσεις θα βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά δε θα επιλύσουν όλα τα προβλήματα με την κυματική διαταραχή».
Το δεύτερο μεγάλο έργο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, αφορά την ανάπλαση της παραλιακής ζώνης της συνοικίας Νέας Μάδυτου της Μύρινας και διαμορφώσεις της χερσαίας ζώνης του λιμανιού με κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και δημιουργία χώρου εκδηλώσεων στο δήμο Μύρινας εντός του λιμανιού. Ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 1.400.000,00 € και φορέας υλοποίησης είναι το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Λήμνου. Οι εργασίες του έργου, ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2008 και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των εργασιών, θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τον Απρίλιο του 2009. Προς το παρόν εξακολουθούν να βρίσκονται έργα σε εξέλιξη και δεν διαφαίνεται να ολοκληρώνονται πριν την έναρξη της θερινής τουριστικής περιόδου.
Το τρίτο από τα έργα, αφορά την κατασκευή αποχετευτικών δικτύων και βιολογικών καθαρισμών στο Δήμο Μύρινας. Ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 3.796.800,00 €. Οι εργασίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2007, συνεχίζονται μέχρι σήμερα και είναι άγνωστο το αν και πότε θα ολοκληρωθούν, καθώς την εξέλιξη των έργων δυσχεραίνουν τόσο η άναρχη δόμηση του κέντρου της πόλης όσο και η εξαιρετικά βραδεία αντίδραση της αρχαιολογικής υπηρεσίας κάθε φορά που ανακαλύπτονται αρχαιολογικά ευρήματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)